Chirurgia stomatologiczna to nie tylko wyrywanie zębów. Sprawdź, jakie zabiegi obejmuje, kiedy są potrzebne i jak przebiegają.
Chirurgia stomatologiczna obejmuje zabiegi wykonywane na zębach, kościach szczęk i tkankach miękkich jamy ustnej, które nie mogą być przeprowadzone zwykłym leczeniem zachowawczym. Hasło „chirurg” kojarzy się z poważną operacją, ale większość zabiegów odbywa się w gabinecie, w znieczuleniu miejscowym i trwa stosunkowo krótko.
Do najczęstszych należą:
Zabieg chirurgiczny bywa potrzebny, gdy:
Przed zabiegiem lekarz przeprowadza wywiad, ogląda jamę ustną i zwykle zleca zdjęcie RTG, a czasem tomografię. Omawia plan zabiegu i odpowiada na pytania. Zabieg odbywa się w znieczuleniu miejscowym, więc czujesz nacisk, ale nie ból. W razie silnego lęku można rozważyć dodatkowe metody, takie jak sedacja. Po zabiegu rana bywa zszywana, a Ty otrzymujesz zalecenia dotyczące higieny, diety i leków.
Zabiegi można zaplanować tak, żeby były jak najmniej uciążliwe, a dobre przygotowanie pomaga zarówno w trakcie, jak i po zabiegu.
Przez kilka godzin po zabiegu działa znieczulenie, dlatego nie należy jeść ani pić gorących napojów, żeby nie przygryźć policzka czy języka. W pierwszych dniach mogą pojawić się obrzęk i tkliwość, które łagodzi zimny okład i leki przeciwbólowe zgodnie z zaleceniem lekarza. Warto unikać wysiłku, palenia i płukania ust w pierwszych dobach, bo to może zaburzyć gojenie rany. Szwy usuwa się zwykle po kilku dniach.
Do lekarza trzeba zgłosić się szybko, gdy ból narasta zamiast słabnąć, pojawia się gorączka, obrzęk lub długo utrzymuje się krwawienie. Jednym z możliwych powikłań po usunięciu zęba jest sucha zębodołowa, którą stomatolog leczy opatrunkiem.
Odbywają się w znieczuleniu miejscowym, więc nie powinny boleć. Po zabiegu przez kilka dni może być tkliwość i obrzęk.
Przy prostych zabiegach zwykle nie. Po większych, na przykład usunięciu zatrzymanej ósemki, lekarz może zalecić odpoczynek przez kilka dni.
Dziąsło goi się zwykle w ciągu 1–2 tygodni, a kość odbudowuje się dłużej, przez kilka miesięcy.
Nie odstawiaj ich sam. Poinformuj lekarza o wszystkich lekach, zwłaszcza przeciwzakrzepowych, a on zdecyduje, czy coś zmienić.